Materiały logopedyczne

Home/Aktualności/Materiały logopedyczne

Materiały logopedyczne

Temat: Wąż

Cele:

  • zapoznanie się z prawidłową wymową głoski s;
  • usprawnianie motoryki artykulacyjnej;
  • doskonalenie analizy i syntezy głoskowej;
  • kształtowanie prawidłowego toru oddechowego;

Metody:

  • oglądowa;
  • słowna;
  • czynna;

Formy pracy:

  • indywidualna;
  • grupowa;
  • zbiorowa;

Pomoce:

  • papierowe węże zawieszone na nitce, w ilości odpowiadającej liczbie dzieci;
  • papierowe rybki z obrazkami;
  • sznurek;
  • kartonowe pudełka z emblematami określającymi położenie głoski w wyrazie (s: nagłos, s: śródgłos, s: wygłos);
  • tablica ze schematami i symbolem (zaznaczonym czerwonym kolorem), przedstawiająca układ narządów artykulacyjnych, podczas wymawiania głoski: s;

Przebieg zajęć:

1. Zagadka

Oosoba prowadząca prosi dzieci o dokończenie zdania: „Nie chodzi, a pełza, syczy groźnie wciąż, bo to jest…” (wąż).

2. Gimnastyka narządów mowy: Przygody węża

Prowadzący opowiada dzieciom historyjkę o języczku, który za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zamienił się w węża. Wcześniej prosi je, by podczas słuchania powtarzały po nim odpowiednie ruchy językiem, wargami i zębami przy rozchylonych ustach.

Wąż spał smacznie w swojej jakini (język leży płasko na dnie jamy ustnej). Kiedy mocniej zaświeciło słońce, zaczął się wiercić (dzieci poruszają czubkiem języka za dolnymi zębami. Obudził się , podniósł (dotykają językiem do dziąseł za górnymi zębami) i rozejrzał dookoła (oblizują górne i dolne zęby od strony wewnętrznej). Chciał wyślizgnąć się ze sojej jaskini (dzieci przeciskają język międzyz zbliżonymi do siebie zębami), ale okazało się, że przejście zablokował duży kamień (przy złączonym zębach rozchylają i łączą wargi). Po kilku próbach udało się ominąć przeszkodę. Wąż wyszedł na zalaną słońcem polanę (wysuwają język daleko do przodu). Zatańczył uradowany (uczestnicy rozchylają usta jak przy uśmiechu, oblizują wargi ruchem okrężnym) i zasyczał głośno (wymawiają sss…).

3. Omówienie: cechy głoski s

Pani nauczycielka zwraca dzieciom uwagę na to, że podczas naśladowania głosu węża wymawiają głoskę: sss, układając język za zębami, łącząc zęby i rozchylając wargi (artykulacji towarzyszy ciągły strumień zimnego powietrza wypływający z ust). Następnie prezentuje tablizę ze schematem i symbolem przedstawiającą układ narządów mowy podczas wymawiani głoski s.

4.Zabawa oddechowa: Tańczące węże

Rozdajemy dzieciom papierowe węże zawieszone na nitce. Polecamy dmuchać na nie delikatnie ciągłym strumieniem powietrza, tak aby zaczęły tańczyć (obracać się w kółko). Następnie wszyscy uczestnicy rysują ręką w powietrzu węża, wymawiając na jednym wydechu długie s (sss…)

4. Rozmowa na temat syczenia

Uczestnicy zajęć zastanawiają się, w jakich sytuacjach można usłyszeć syczenie, np.

  • gdy gęś lub łąbędź są zdenerwowane,
  • gdy podczas gotowania wody, wylatuje para,
  • gdy powietrze ucieka przez małą dziurkę z balona.

5. Zabawa oddechowa – ruchowa: Balonik

Dzieci unoszą ręce stojąc w kole. Symbolizuje to pusty balon. Naśladują jego nadmuchiwanie, wykonując krótki wdech nosem i długi wydech ustami skierowany do wnętrza koła. Koło powiększa się. Prowadzący sygnalizuje dzieciom, że robi „dziurkę w baloniku”, przez którą uchodzi powietrze. Uczestnicy zabawy zbliżają się do siebie, wymawiając na jednym wydechu długie s (sss….). Zabawę należy powtórzyć. W ostatniej rundzie koło „rozrywa się”. Dzieci siadają i swobodnie oddychają. Zwracamy uwagę , aby brzuch podczas wdechu unosił się, a przy wydechu opadał.

6. Zabawa słuchow – artykulacyjna: Łowienie wyrazów

Kierujący zabawą układa ze sznurka kontury stawu. Wkłada do niego papierowe rybki z wrysowanymi w nie obrazkami, w nazwie których znajduje się głoska s. Proponuje dzieciom segregowanie ich do trzech pudełek, zgodnie z występowaniem głoski s w nazwie obrazka: w nagłosie, śródgłosie lub wygłosie obrazka. Nauczyciel pomaga dzieciom wskazując w trakcie wymawiania wyrazu na trzy kropki ( na tablicy), oznaczające poczatek, środek i koniec wyrazu. Dodatkowo przedłuża głoskę s w wyrazach.

Temat: Język na defiladzie

Cele:

  • usprawnianie motoryki artykulacyjnej, głównie języka;
  • utrwalanie spoczynkowej pozycji języka oraz dojrzałego sposobu połykania;
  • rozwijanie koordynacji słuchowo – ruchowej;

Metody:

  • oglądowa;
  • słowna;
  • czynna;

Formy pracy:

  • indywidualna;
  • grupowa;
  • zbiorowa;

Pomoce:

  • instrumenty: bębenek, tamburyno, kołatka;
  • obrazki z nagłosowymi głoskami: t, d, n, l oraz inne z głoskami nagłosowymi, podczas wymawiania których język leży za dolnymi zębami;
  • papierowe kółeczka o średnicy 2 cm;
  • wysokie klocki;
  • nagranie z prostym podkładem muzycznym, magnetofon;

Przebieg zajęć:

1. Rozmowa nt. ważnych miejsc w buzi.

Prowadzący wita dzieci i pyta, czy znają dwa ważne miejsca w buzi – „poduszeczki „(wałki dziąsłowe) za górnymi i dolnymi zębami.

2. Gimnastyka narządów mowy: Język na defiladzie

Dzieci wykonują gimnastykę języka:

  • poruszają rytmicznie jęzkiem pomiędzy górną i dolną „poduszeczką”;
  • malują kropeczki czubkiem języka na podniebieniu;
  • czubkiem języka malują paski na podniebieniu;
  • oddychają nosem przy szeroko otwartych ustach z językiem ułożonym na „poduszeczce” za górnymi zębami;
  • połykają ślinę z czubkiem języka uniesionym do podniebienia przy lekko otwartych ustach;
  • rytmicznie wymawiają głoski t (ttt…), d(ddd…) przy otwartych ustach;
  • wymawiają drrr…;

3.Zabawa słuchowo – ruchowa: Sprawne ucho i język

Prowadzący dzieli dzieci na trzy grupy. Umawia się, że:

  • grupa pierwsza, na dźwięk bębenka, rytmicznie podskakuje i wymawia  ciąg sylab: la, la, la…,
  • druga, na dźwięk tamburyna, drży całym ciałem i wymawia drr…,
  • trzecia, na dźwięk kołatki, naśladując jadący pociąg i wymawia du, du, du…

Grupy wyoływane są w zmniejącej się kolejności.

4. Zabawa artykulacyjna: Segregowanie obrazków

Pani nauczycielka prezentuje dzieciom obrazki, w nazwach których większość nagłosowych  głosek wymawiana jest z językiem uniesionym do wałka dziąsłowego. Wyjaśnia, że symbolem tak ułożonego języka jest klocek ustawiony pionowo. Klocek leżący płasko symbolizuje język ułożony za dolnymi zębami. Umawia się, że każde dziecko wybiera obrazek i starannie wymawia jego nazwę. Wspólnie ustalają jak brzmi pierwsza głoska wymawianego słowa. Prowadzący zwraca uwagę na położenie języka, a następnie układa obrazek przed odpowiednim klockiem.

5.Zabawa oddechowa: Papierowe kółka

Prowadzący rozdaje dzieciom papierowe kółeczka. Uczestnicy kładą je na otwartej dłoni
i próbuja zdmuchnąć, mocno wymawiając głoskę t z językiem ułożonym za górnymi zębami. Osoba kierująca zabawą zwraca uwagę na prawidłowy tor oddechowy (wdech nosem, wydech ustami) i ułożenie języka. Ćwiczenie należy powtórzyć trzy razy.

6. Zabawa artykulacjna: Koncert.

Prowadzący zajęcia proponuje dzieciom zabawę w chór. Dzieli je na cztery grupy, każdej z nich przydzielając inną sylabę: la, ta, da, ra. Umawia się, że na dany znak poszczególne grupy włączają się do chóru, śpiewając sylabę. W podobny sposób grupy wyłączają się z chóru. Dzieci śpiewają, wykorzystując prosty rytmiczny podkład muzycznyodtwarzany z nagrania lub wygrywany przez prowadzącego na instrumencie.

01/06/2020|Categories: Aktualności|